چرا؟ – Eva bikes – Eva cyklar

.اِوا با دوچرخه از مسیر پناهجویان سوئدی زبان می‌گذر
امروز برای شهروندان افغانستانی خیلی دشوار است که بتوانند در سوئد اقامت پناهندگی بگیرند. علیرغم وعده‌های اداره مهاجرت سوئد برای مطالعه مجدد درخواستها پس از به قدرت رسیدن طالبان، همچنان بسیاری از متقاضیان جواب منفی دریافت می‌کنند. تعداد افغانستانی‌هایی که با من در این زمینه تماس می‌گیرند بسیار زیاد است. پرسش‌های آنها متفاوت است امّا افسردگی‌ خاصی که در پشت تمامی این سؤال‌ها موج می‌زند یکی است
-بهترین کشور برای رفتن کجاست؟ – چطور می‌توان رفت؟ – دیگر نمی‌توانم! دیگر توان زندگی ندارم! – تو رو خدا به من کمک کن! – انگلیس، برزیل، فنلاند، ایرلند، ایسلند، اسپانیا، ایتالیا چطورند؟ ( به اضافه کشورهای معمول مانند فرانسه و آلمان)
تعداد کسانی که برای دوّمین یا سوّمین بار به سوئد پناه می‌آورند بسیار زیاد است. بسیاری از آنان دوباره به افغانستان فرستاده شده‌اند امّا دوباره بازگشته‌اند. برخی دیگراز فرانسه یا آلمان به سوئد برگردانده‌ شده‌اند. به دلیل قوانین دوبلین، تعداد کسانی که حتّی در دل اروپا در حال گریختن هستند زیاد است : جستجویی مأیوسانه در پی کشوری که بشود در آنجا ماند. کشوری که بتوان در آن زندگی کرد و قانونی پول درآورد. حتّی عبور خطرناک از کانال مانش هم نمی‌تواند عاملی بازدارنده باشد چرا که راه دیگری مهیّا نیست. آنها سعی می‌کنند از هر فرصتی استفاده کنند. مهم نیست کجا باشد، هر جا که ذرّه‌ای امید باشد؛ جایی که بتوان باور کرد کورسو امیدی برای ماندن است.
در حال حاضر در بسیاری از شهرهای اروپایی، برخی از شهروندان افغانستانی که به خوبی به زبان سوئدی مسلّط هستند، زندگی می‌کنند و در حرفه‌هایی که با کمبود نیروی کار مواجه هستند دوره دیده‌اند امّا با این حال مجبور هستند که سوئد را ترک کنند – و این یعنی هدر دادن مسلّم این همه توانایی. در واقع، اگر این کنش‌های انسان‌دوستانه نمی‌توانند رهبران ما را تحت تأثیر قرار دهد، سوئد باید حدّاقل عواقب اقتصادی سیاست مهاجرت‌پذیری‌ خود را بسنجد. تعداد زیادی از این افراد می‌توانند در فرانسه پناهندگی بگیرند – با همان داستان پناهندگی که در سوئد درخواست آنان رد شده است – و می‌توانند به اقتصاد فرانسه به شکلی قانونی یاری برسانند.
چطور ممکن است که کشورهای اروپایی موضعی چنان متفاوت داشته باشند؟ در واقع، فرانسه عقیده دارد که افغانستان کشوری در حال جنگ است که گذاراندن یک زندگی آرام و امن در آن امری محال است. حال آنکه سوئد تأکید دارد که بازگشت به افغانستان برای افراد حتّی اگر بی‌دین باشند، به دین دیگری گرویده باشند و یا همجنسگرا باشند، کاملاً امری ممکن و شدنی است – مادامی که جانب احتیاط را نگه‌دارند و به زادگاهشان باز نگردند.

برای جلب نظر و توجه جهان به این وضعیت بغرنج، با دوچرخه‌ام پا در مسیر پناهجویان سوئدی‌زبان می‌گذارم… از پاریس حرکت می‌کنم، همان جایی که پاییز گذشته به آنجا رسیدم. به سمت جنوب فرانسه می‌روم، از پیرنه به سمت پرتغال خواهم رفت و سفرم را در جنوب اسپانیا به اتمام می‌رسانم.
من برای انجمن لامسف ( دوستان مهاجران سوئدی‌زبان در فرانسه) که در آن کار می‌کنم، پول جمع می‌کنم. اینگونه تخمین زده‌ایم که حداقل ۵۰۰۰ نفر در پی رد ویزای پناهندگی در سوئد به سوی فرانسه آمده‌اند. بیشتر آنها افغانستانی‌هایی هستند که بیشترین جمعیّت متقاضی پناهجویان را تشکیل می‌دهند.
فالودن، سپتامبر ۲۰۲۳

اسم من اِوا هالِستیِن است.هنرمند هستم و در جزیره هاتلند زندگی می‌کنم. از سال ۲۰۱۵ زمانی که تعداد زیادی افغانستانی به سوئد رسیدند، تصمیم گرفتم به مدد آنها بروم. در آن زمان هنوز پذیرش پناهجویان در سرزمین ما امکان‌پذیر بود. سال‌های نخستین در پی حلّ مشکلات مسکن بودیم و فعالیّتها و کمکهای سازنده‌ای برنامه‌ریزی می‌کردیم. امّا حالا با گذشت زمان وقتم بیش از پیش به ترتیب دادن جلسات و سفر برای ملاقات با وکلا و در ادارات مهاجرت سپری می‌شود. بی‌وقفه با کسانی که نیازمند خروج دوباره از کشور هستند، در تماس هستم و زمان زیادی را وقف بی‌خانمان‌ها می‌کنم. همچنین به افرادی که در این زمینه کار داوطلبانه می‌کنند، مشاوره می‌دهم.
لطفاً از ما حمایت کنید :

https://www.helloasso.com/associations/lamsf

قانون دوبلین یا قانون شماره ۶۰۴/۲۰۱۳
قانونی است که تعیین می‌کند کدام دولت عضو، مسئول رسیدگی به درخواست پناهجویان در اتحادیّه اروپا است. این قانون اصل مهم سیاست مشترک پناهندگی است. یکی از بندهای اصلی این قانون خاطرنشان می‌کند که پناهجو حق دارد درخواست خود را تنها به یک کشور در اتحادیّه اروپا ارائه دهد که معمولاً همان کشوری است که پناهجو نخستین بار به آن وارد شده است.